Ik werk al een tijdje met ‘een taal erbij’: met poppetjes zet je o.a. onderlinge relaties op tafel. Door er naar te kijken zie je nieuwe dingen, en praten over de gevoelens van hem of haar is toch nét wat gemakkelijker dan praten over jezelf. Dat geldt voor jong en oud.
Omdat ik in mijn eigen praktijk veelal volwassenen spreek die soms ook kleinkinderen hebben kocht ik universele houten poppetjes. Beetje saai en weinig onderscheidend, behalve de 4 groottes, bleek al snel. Samen met mijn creatieve zus hebben we de poppetjes aangekleed. En zie hier hoe leuk en hoe informatief! Blij mee.
Op de bovenste foto zie je een familieopstelling van een ouder, met diens ouders, kinderen en kleinkinderen. Een stamboom, zeg maar. Onder is de opstelling zoals moeder haar relaties beleeft. Haar eigen moeder was emotioneel onbereikbaar, daarom staat ze wat op afstand en kijkt ze weg. Haar dochter staat samen met 2 van haar kleinkinderen tussen haar en haar man in. Ze vragen veel aandacht van hen. Daardoor is er minder tijd en aandacht voor haar relatie met haar man. Haar middelste zoon woont verder weg en daar heeft ze tegenwoordig maar weinig contact mee. Ze kent haar kleinkinderen ook slecht. Met haar oudste zoon voelt ze de grootste verbinding. Samen hebben ze fijne en zelfs best intieme gesprekken die ze met haar man niet heeft.
De opstelling doet haar beseffen dat er werk aan de winkel is. Ze mag wat afstand nemen van haar dochter, door minder in de actie te springen bij iedere hulpvraag die dochter stelt. Meer een coachende houding aannemen. De verwachting is dat hierdoor meer ruimte voor haar man ontstaat, waarbij ze zich voorneemt om meer dingen weer samen te doen, zoals ze vroeger ook deden.
Door afstand te nemen ontstaat overzicht. Vandaaruit kan inzicht komen op wat het probleem is en duidelijk worden hoe het anders moet: uitzicht.